Tenk å få hiva seg ut i snøen om ikkje så lenge. Det er godt å ha ting å sjå fram mot.
torsdag 27. desember 2007
Våre signifikante andre.
Våre signifikante andre kva fortel dette ordet oss, og kva formål eller kva funksjon har den signifikante andre for oss?
Korleis har denne signifikante andre blitt vår signifikante andre?
Korleis har denne signifikante andre blitt vår signifikante andre?
Dette vil det nok vere mange svar på men for meg og mine trur eg det er personar som har vist at dei er stødige og trygge, dei held det dei lovar og er til å stole på, dei har meiningars mot, og som eg såg i eit sitat ” tålmodighet er og mot”, så seier og dette litt. Dei har på ulike måtar påverka oss slik at ein som person har kunna utvikla seg og ein har slik kunna veksev, ved å bli oppmuntra, sett krav til,og slik kjenna meistring. Slik har ein fått moglegheiter til å byggje opp betre sjølv kjensle og vidare betre sjølv bilete. Eg trur og at ved å ha ein god dialog som byggjer på gjensidig tillit og respekt gjer til at den signifikante andre vert ein verdifull person.
Eg har tenkt litt på dette, og eg ser at det gjennom heile livet er viktig for oss å ha menneske nær oss, som me identifiserar oss med og som me set høgt. Det at det betyr noko kva den andre meinar og synest om det ein gjer er viktig for eigenutviklinga vår gjennom heile livet. Eg trur og at det særskilt er viktig for dei aller minste å ha personar som dei ser opp til og som dei identifiserar seg med, som kan gje dei gode verdiar i livet som er bra å ta med seg på vegen, det kan vere foreldre, eldre sysken, ein leikekamerat eller andre som dei har fått knytta band til. Dette med å knytta band til menneske og slik få tilknyting gjennom felles opplevingar, og hendingar er viktig å ta med seg, og dersom ein har høve prøver ein å ta godt vare på desse banda som er så skjøre men samstundes så sterke.
Det er ikkje til å unngå å komme inn på George H Mead og hans speglingsteori og dette med at me observerer ikkje oss sjølve, det er andre sine reaksjonar på oss sjølve me observerer. Og på grunnlag av andre sine reaksjonar på oss sjølve så lever me oss inn i korleis andre vurderer oss. Den objektive speglingsteorien.
Sjølvoppfatning vert danna gjennom samspel mellom ytre reaksjonar frå andre og indre tanker om seg sjølv.
De ”signifikante andre” – personer som er viktige for oss i vår identitetsutvikling og i utvikling av våre holdninger har stor betydning for om vi tar imot et budskap eller ikkje.
Kva når den signifikante andre ikkje er der meir? Vert det eit stort hol i livet. Nei det trur eg ikkje.han er med i det meste ein gjer som grunnmuren i eit byggverk Dersom ein har fått høve til å byggja opp sitt eige sjølvbilete og har vorte fått jobba med seg sjølv, og vorte trygg.. Då har ein skapa seg ein identitet, denne vil heile livet bli djupare og ein kan vidareutvikla seg sjølv med grunnlag i alt som den signifikante andre har gitt ein i livet. Eg er heldig ,eg har framleis min signifikante andre med meg i livet mitt , men det kan sjå ut som om han er i hardt ver for tida. Tankane og kjenslene mine er hos min gode ven ofte no…….
Identitet vil seie å ha ein trygg og stabil sjølvoppfatning og vere medviten om sin sosiale forankring.
Å ha ein identitet, vil seie at ein kjenner seg sjølv og veit kva ein står for.
Likhetene i teoriene til Freud og Mead
De er enig i at påvirkning fra signifikante andre i barneårene former vår identitet som voksen. Dette er som tidligere nevnt et begrep som Mead brukte om viktige nære personer som barna er knyttet til. Freud mener at du kan få psykiske problemer ved at du for eksempel får feil stimulering i en av fasene i utviklingen. Stimulering i tidlig alder får en fra "nære" personer. Uten sosial stimulering vil ikke barnet få behov for å lære. Det vil si at uten "nære" personer vil det være ingen eller liten utvikling. En gest er, i følge Mead, enhver form for signal som eksisterer i relasjonen mellom mennesker. Den mest primitive gesten er den medfødte. Denne gesten er for primitiv til at barnet alene kan fullføre en sosial handling. Barnet kommer med gester som moren må tolke ut i fra konteksten og tidligere erfaringer med barnet. Dette er grunnen til at Mead legger så stor vekt på signifikante andre. Begge mener at nære relasjoner er viktig. Dette er et syn de deler med de fleste.
fredag 21. desember 2007
oppsummering av glsm
" Draumelandskap"Me har fått som oppgåve å reflektere over kva me har hatt som læringsutbytte etter denne GLSM perioden me har hatt i haust eg vel å ta dette med i bloggen min som eit avdei obligatoriske innlegga. Eg synest dette har vore ein kjekk og lærerik haust.
Kva har eg lært om meg sjølv, eg har lært at det i periodar er tungt å ta inn over seg og jobba med teoriar og pensumlitteratur. Men når ein har starta og fått ein kontinuitet i det så vert framdrifta mykje betre, det hjelper på berre sitja å sjå i bøkene av og til, ikkje alltid ha som mål å lesa eit visst antal sider. Me har vore innom ulike pedagogiske teoretikarar og fått god repetisjon, slik valde me ut det som me fant ut passa til oppgåva vår. Denne 2 glsm perioden vart det Piaget sin kognitivisme, der me valde å lage ei oppgåver som elevane skulle jobba med individuelt. Vidare la me vekt på Atkinsons prestasjonsmotivasjons modell som seier at dersom eit barn ser at det er ein moglegheit for å lukkast så vert dei meir motiverte og kan jobba godt med det som er oppgåva, men ser dei derimot at det er stor moglegheit for å mislukkast så vegrar dei seg og trekkjer seg vekk frå oppgåva, det kan då synast som om det vert ein redsel for mislukkast. Det er då viktig at me som lærarar legg opp til tilpassa undervising og oppgåver til kvar enkelt slik at elevane ser moglegheitene og ikkje begrensingane i seg sjølv.
Prosessorientert skriving : dette er ein stor del av det å skrive oppgåve. Å ta imot konstruktiv kritikk og ut ifrå det gjere oppgåva me jobba med til noko bedre.
Norsk fagleg fokus: Me har fått ein god repetisjon av norsk faget, me har analysert elevtekstar me fekk frå forsøket vårt, dette har me prøvd å gjera på mikro og makronivå, på setning og ordnivå denne gongen. Det var ikkje så enkelt, synest eg, dette er forhåpentligvis ting som me i vidare arbeid vil få god kontroll på tilslutt. Eg kjenner at faglige utrykk i norsk faget vert meir og meir kjente og eg veit skilnaden på tildømes fonologisk stadium og ortografisk stadium hos eit barn, for å nemna noko.
Vidare har me vore inne på Arne Trageton si forsking og hans resultat av denne, det gav i alle fall meg ei overbevising om at det faktisk kan vere enklare for nokre elevar i begynnaropplæringa å skapa tekst på tastatur, men me har og fått eit innblikk i kvifor det er så viktig å få utvikla den motoriske ferdigheten som å skriva for hand er, og slik få lagra dette i det visuelle og motoriske minnesystemet.
Kva har eg lært om meg sjølv, eg har lært at det i periodar er tungt å ta inn over seg og jobba med teoriar og pensumlitteratur. Men når ein har starta og fått ein kontinuitet i det så vert framdrifta mykje betre, det hjelper på berre sitja å sjå i bøkene av og til, ikkje alltid ha som mål å lesa eit visst antal sider. Me har vore innom ulike pedagogiske teoretikarar og fått god repetisjon, slik valde me ut det som me fant ut passa til oppgåva vår. Denne 2 glsm perioden vart det Piaget sin kognitivisme, der me valde å lage ei oppgåver som elevane skulle jobba med individuelt. Vidare la me vekt på Atkinsons prestasjonsmotivasjons modell som seier at dersom eit barn ser at det er ein moglegheit for å lukkast så vert dei meir motiverte og kan jobba godt med det som er oppgåva, men ser dei derimot at det er stor moglegheit for å mislukkast så vegrar dei seg og trekkjer seg vekk frå oppgåva, det kan då synast som om det vert ein redsel for mislukkast. Det er då viktig at me som lærarar legg opp til tilpassa undervising og oppgåver til kvar enkelt slik at elevane ser moglegheitene og ikkje begrensingane i seg sjølv.
Prosessorientert skriving : dette er ein stor del av det å skrive oppgåve. Å ta imot konstruktiv kritikk og ut ifrå det gjere oppgåva me jobba med til noko bedre.
Norsk fagleg fokus: Me har fått ein god repetisjon av norsk faget, me har analysert elevtekstar me fekk frå forsøket vårt, dette har me prøvd å gjera på mikro og makronivå, på setning og ordnivå denne gongen. Det var ikkje så enkelt, synest eg, dette er forhåpentligvis ting som me i vidare arbeid vil få god kontroll på tilslutt. Eg kjenner at faglige utrykk i norsk faget vert meir og meir kjente og eg veit skilnaden på tildømes fonologisk stadium og ortografisk stadium hos eit barn, for å nemna noko.
Vidare har me vore inne på Arne Trageton si forsking og hans resultat av denne, det gav i alle fall meg ei overbevising om at det faktisk kan vere enklare for nokre elevar i begynnaropplæringa å skapa tekst på tastatur, men me har og fått eit innblikk i kvifor det er så viktig å få utvikla den motoriske ferdigheten som å skriva for hand er, og slik få lagra dette i det visuelle og motoriske minnesystemet.
1 av 5 grunnleggande dugleikar som ein skal ha i alle fag er å kunna bruka digitale verktøy, og kompetansemål i norsk etter 2 årstrinn seier blant anna at :
*Dei skal bruka bokstavar og eksperimentera med ord, i eiga handskrift og på tastatur.
*Bruka datamaskin til tekstskaping.
Dette gir oss klare føringar at ein skal ta i bruk tastatur i tillegg til vanleg skriveopplæring med blyant. Slik at elevane meistrar tekstskaping med begge deler. Det er kvar einskild lærar sitt val kva framgongsmåte ein vil bruka ved skrive og leseopplæring. Det vil difor vere skilnader på kva som vert vektlagt mest.
Eg synest og det var interessant å få eit innblikk i kva Odd Haugstad seier:
at ein konsekvens av einsidig bruk av datamaskin kan resultera i manglande og sviktande bokstavkunnskapar og vidare føra til lese og skrive vanskar .Dette kan skuldast at ved tastatur skriving får ein ikkje gitt bokstaven eller orda den grafemiske og motorisk identitet, det tyder at bokstaven si form skal lagrast både i det motoriske og det visuelle minnesystemet. Dette er av stor betydning for vidare utvikling av lese og skrive dugleikar, dette poengterte og praksislærarane våre under intervjuet me hadde med dei. Elevane på dette klassesteget var heilt tydeleg på eit fonologisk lese og skrive nivå, desse stadia heng saman. Og tyder at elevane ikkje har klart å analysere alle lydene i talespråket og kanskje ikkje veit korleis alle bokstavane skrives. Difor representerer denne fasen ein del bortfall av bokstaver i tekstane dei skriv.
Elevane har heilt tydeleg fonologisk medvit, nokre meir enn andre, dette vil det alltid vere skilnader på så tidleg i skulestega.. Dette vil seia at dei er i stand til å lytta ut lydar. Og dei skjønar at talespråket er sette saman av språklydar, og at dei slik kan overførast til skriftteikn. Dei les ofte høgt teksten som dei har skrive, for på ein måte å vera støttande stilas for seg sjølv. Nokre er på god veg inn i den ortografiske skrivinga som tyder at orda som dei skriv gradvis får fleire og fleire trekk frå standard ortografi.
Elevane skriv fonologisk, altså dei skriv slik dei snakkar. Dei har heilt tydelege dialekt ord i teksten, Elevane vil her skrive lydrette ord rett, men andre ord vert ikkje korrigert i henhold til rettskrivingsnormene.
onsdag 12. desember 2007
Glsm periode 2
No er me inne i den andre glsm perioden no i haust, denne gongen har me norsk med ein munnleg framføring av emnet me har valgt og dei ulike forskingsresultata som har kome fram.denne gongen har me valgt temaet : blyant eller tastatur, kva skal ein velja i byrjaropplæringa? grunnen til at me valgte dette tema var at me synest dette med tekstskaping i byrjaropplæringa er veldig viktig, og me undra oss på om elevane kanskje skapte meir tekst når dei skreiv på tastatur enn når dei skreiv for hand. dette er eit emne som Arne Trageton har jobba mykje med, og han viser forskinga si som igjen viser at det er eintydig positive resultat når det gjeld mengda av tekst som elevane skriv på tastatur.Dei skriv lengre tekstar då. Me har vore ute på skulen og fått nokre kjekke elevar til å hjela oss med å fyrst skriva med blyant for så å skriva på data dagen etter. Desse små er berre 7 år gamle, men dei imponerer når me ser på kor mykje tekst dei skriv og kor uthaldande dei er.
Skriving = bodskapsformidling * innkoding * motivasjon.Tekstane dei skriv er sjølvsagt på eit fonologisk skrive nivå, det vil seie at dei skriv slik dei snakkar. Dei har tydeleg eit fonologisk medvit, fordi dei er i stand til å lytta ut lydar, og slik forstår dei at dei talespråket er sett saman av språklydar.Elevane les ofte høgt for seg sjølv det dei har skrive, medan dei skriv, dei er strøttande stilas for seg sjølv. Ein elev kom til meg og skulle skrive ordet pære, ho vart litt overraska då ho såg bokstaven æ i ordet, " koffor e da æ, da e ikkje æ i pera". ¨Det er då me som lærara må vere bevisste,og vite kva me driv på med, og slik gripa sjangsen når me ser den kjem. I morgon skal me ut på skulen igjen og intervjue praksislærarane våre, dei er alltid like imøtekommande og me kjenner oss velkomne same kva det skulle vere, takk og takk.
Skriving = bodskapsformidling * innkoding * motivasjon.Tekstane dei skriv er sjølvsagt på eit fonologisk skrive nivå, det vil seie at dei skriv slik dei snakkar. Dei har tydeleg eit fonologisk medvit, fordi dei er i stand til å lytta ut lydar, og slik forstår dei at dei talespråket er sett saman av språklydar.Elevane les ofte høgt for seg sjølv det dei har skrive, medan dei skriv, dei er strøttande stilas for seg sjølv. Ein elev kom til meg og skulle skrive ordet pære, ho vart litt overraska då ho såg bokstaven æ i ordet, " koffor e da æ, da e ikkje æ i pera". ¨Det er då me som lærara må vere bevisste,og vite kva me driv på med, og slik gripa sjangsen når me ser den kjem. I morgon skal me ut på skulen igjen og intervjue praksislærarane våre, dei er alltid like imøtekommande og me kjenner oss velkomne same kva det skulle vere, takk og takk.
mandag 26. november 2007
No når me er inne i GLSM perioden så dukkar det stadig opp ting som ein kunne tenkje seg å prøvd ut i praksis, dette med strategiar har vår gruppe gått ein del inn på, og dette at born som byrjar på skulen faktisk kan ein del matematikk, nesten utan å vite det sjølv. Men me som pedagogar veit at dette er ting som me kan jobba med . Dette synest eg høyrest spanande ut, men eg veit og at dette krev ein del av den som har det pedagogiske ansvaret, kartlegging , observasjon, og individuell tilpassa undervisning er nøkkelen her. Dette trur eg er det mest optimale av all undervisning. Då får eleven akkurat det han har behov for ,rettleiing og tilpassa utfordingar på sitt eige nivå, og etter sine eigne læreføresetnader. Men etter å ha vore ute i praksis så ser eg at dette er nesten å drøyma seg vekk. Skulekvardagen til lærarar i småskulen er så utruleg travel at det skal godt gjerast at ein kan gjennomføra slike opplegg som tilpassa undervisning til alle krev. Me har funne ei veldig "kjekk" bok me har nytta som tillegg til pensumlitteratur, som heiter" det matematiske barnet" skriven av Heiberg Solem, I. & Lie Reikerås E.K (2004) denne har vore til stor nytte i prosjeket vårt. Eg anbefaler denne på det sterkaste til de som skal ha matematikk no neste periode. Der står det mange gode eksempel på at born faktisk kan ganske mykje matematikk før dei byrjar i skulen, og dersom me klarar som pedagogar å møta desse små der dei er, når dei bryjar på skulen, då gjer me vegen lettare å gå for desse små. I boka står det eksempel på at eit born faktisk kan gløyma det dei kan, fordi at på skulen så byrjar ein på scratch i gjenn. Dette er ganske urovekkjande, dette stemmer kanskje med det me høyrde på punktmetodikken i paksisperioden, at ein 6 åring ofte kjenner at han har ein tilbakegang når det gjeld ting han kan når han byrjar på skulen, ikkje berre når det gjeld paktiske ting som å knyte skorne, men faktisk ein del matematikk kunnskapar kan gå tapt,eller vera borte for ei stund. God helg :)
lørdag 24. november 2007
Forsking og resultat
No er me alle djupt inne i GLSM perioden , og me har vore ute på praksis skulane og utført prosjektet vårt. Gruppa vår har som problemstilling : kva telje og rekne strategiar nyttar elevane når dei leikar butikkleik. '
Det er då her snakk om addisjon og subtraksjon for det meste, men nokre elevar var faktisk inne på multiplikasjon og, er det ikkje flott? då er dei berre 7 år dei fleste.
Det me såg var at det var eit ganske stort mangfold av stratgiar. Me har hatt god hjelp av Snorre A Ostad sitt oppsett av dei ulike stratgitypane som me fant i boka til Ida Heiberg Solem og Elin Kirsti Lie Reikerås si bok det matematiske barnet. Dette oppsettet viste oss litt av det me kunne forventa å sjå. Me såg til dømes at dei som var gode i matematikk hadde ofte eit større repertoar av strategiar som dei spela på som tildømes å hugsa kombinasjomar kombinert med teljing. Dei elevane som ikkje var fullt så gode hadde mindre og meir primitive strategiar der kan eg nemna til dømes telje alt og frå byrjinga igjen strategien. Me nytta Observasjon og laupande protokoll som forskings metode. Her hadde ein av studentane overblikket over gruppa, og dei tre andre hadde deltakande observasjon. Det som var viktig for oss var at me heile tida lot elevane få styre ting sjølv, men samstundes så hadde me reglar om kor mange pengar dei fekk ta ut i banken (som hadde verkelege pengar), og kor mange varer dei fekk kjøpe i byrjinga. Me som observatørar skulle hjelpe og stille autentiske spørsmål for slik å finne ut kva elevane tenkte og korleis dei løyste dei ulike oppgåvene som dukka opp etter kvart som dei handla varer i butikken.
Ingen av varene i butikken var prisa meir enn 10 kroner. Dette var for at me skulle halda oss innafor eleven si proksimale sone. Og me stoppa sjølvsagt ikkje dei som ville rekna med større tal.Dette var det og moglegheiter til ved å ta fleire varer i gongen. Slik kunne me tilpassa nivået til kvar enkelt, eller elevane tilpassa det sjølv. dei fleste har kjempegod sjølvinsikt og veit kva dei kan og ikkje kan. Elevane likte dette veldig godt dei handla og sto i og når den tilmålte tida var omme så ville dei nesten ikkje stoppe, så dette var verkeleg kjekt :) No held me på med å analysera og gjera bruk av opplysningane som kom fram under forsøket så får me håpe at resultatet vert ein brukande rapport som skal vera levert inn neste fredag.
Det me såg var at det var eit ganske stort mangfold av stratgiar. Me har hatt god hjelp av Snorre A Ostad sitt oppsett av dei ulike stratgitypane som me fant i boka til Ida Heiberg Solem og Elin Kirsti Lie Reikerås si bok det matematiske barnet. Dette oppsettet viste oss litt av det me kunne forventa å sjå. Me såg til dømes at dei som var gode i matematikk hadde ofte eit større repertoar av strategiar som dei spela på som tildømes å hugsa kombinasjomar kombinert med teljing. Dei elevane som ikkje var fullt så gode hadde mindre og meir primitive strategiar der kan eg nemna til dømes telje alt og frå byrjinga igjen strategien. Me nytta Observasjon og laupande protokoll som forskings metode. Her hadde ein av studentane overblikket over gruppa, og dei tre andre hadde deltakande observasjon. Det som var viktig for oss var at me heile tida lot elevane få styre ting sjølv, men samstundes så hadde me reglar om kor mange pengar dei fekk ta ut i banken (som hadde verkelege pengar), og kor mange varer dei fekk kjøpe i byrjinga. Me som observatørar skulle hjelpe og stille autentiske spørsmål for slik å finne ut kva elevane tenkte og korleis dei løyste dei ulike oppgåvene som dukka opp etter kvart som dei handla varer i butikken.
Ingen av varene i butikken var prisa meir enn 10 kroner. Dette var for at me skulle halda oss innafor eleven si proksimale sone. Og me stoppa sjølvsagt ikkje dei som ville rekna med større tal.Dette var det og moglegheiter til ved å ta fleire varer i gongen. Slik kunne me tilpassa nivået til kvar enkelt, eller elevane tilpassa det sjølv. dei fleste har kjempegod sjølvinsikt og veit kva dei kan og ikkje kan. Elevane likte dette veldig godt dei handla og sto i og når den tilmålte tida var omme så ville dei nesten ikkje stoppe, så dette var verkeleg kjekt :) No held me på med å analysera og gjera bruk av opplysningane som kom fram under forsøket så får me håpe at resultatet vert ein brukande rapport som skal vera levert inn neste fredag.
fredag 16. november 2007
Etisk bevissthet?
I dag på nyhetene var det eit innslag om dette med etisk bevissthet for lærarar, eg vart litt overraska då eg høyrde at det var kome elevar heim til foreldra sine og sagt at dei hadde sett bilete av lærarane sine på nettet, på fest, utfordrande kledd og det viste tydeleg av bileta at dei drakk alkohol.
Kor skal grensene gå? er me rollemodellar heile tida, eller berre på skulen?, Dette er det mange meiningar om, og eg hugsar me hadde det oppe som tema då me byrja lærarutdanninga vår. Det er vel ei kjensgjerning at dersom ein vel læraryrket, så har ein klart for seg kva ein ikkje skal legge ut på nettet, og kva som ligg i det å vere ein god rollemodell for born. Ein annan ting er at det ikkje vert spurd om løyve til å legge ut bilete på nettet, dette er det vel strenge reglar for?. Privatliv har ein rett til å ha, men me må nok heile tida ha i tankane korleis me oppfører oss utad. Er dette prisen nokre av oss må betale,for å vere med i eit samfunn i utvikling der IT bruken florerer?, faktisk så mykje at det til slutt ikkje er kontroll over det som vert kringkasta på veven.Det at dette temaet var oppe i nyhetene i dag ,viser litt korleis samfunnet ser på dette, at ein lærar på ein måte ikkje er privat, men ein offentleg person som heile tida er offentleg. Litt skremmande synest eg, er litt redd for å bli usynleg.........
Kor skal grensene gå? er me rollemodellar heile tida, eller berre på skulen?, Dette er det mange meiningar om, og eg hugsar me hadde det oppe som tema då me byrja lærarutdanninga vår. Det er vel ei kjensgjerning at dersom ein vel læraryrket, så har ein klart for seg kva ein ikkje skal legge ut på nettet, og kva som ligg i det å vere ein god rollemodell for born. Ein annan ting er at det ikkje vert spurd om løyve til å legge ut bilete på nettet, dette er det vel strenge reglar for?. Privatliv har ein rett til å ha, men me må nok heile tida ha i tankane korleis me oppfører oss utad. Er dette prisen nokre av oss må betale,for å vere med i eit samfunn i utvikling der IT bruken florerer?, faktisk så mykje at det til slutt ikkje er kontroll over det som vert kringkasta på veven.Det at dette temaet var oppe i nyhetene i dag ,viser litt korleis samfunnet ser på dette, at ein lærar på ein måte ikkje er privat, men ein offentleg person som heile tida er offentleg. Litt skremmande synest eg, er litt redd for å bli usynleg.........
Abonner på:
Innlegg (Atom)
